ผม... ผมเอง."เอ๋ยเเล้วเค้าไม่ถามผมสักคำเลยเหรอ ว่ามันจริงเท็จประการใด ทำไมฟังกันแค่ฝ่ายเดียว
แล้วมาตัดสินผมเลยเหรอ"
เพื่อนผม...."เค้ากลัวเอ็งแก้ตัวมั่ง"
ผมเอง...."อ้าวเรื่องของผม ผมไม่มีสิทธิแก้ตัวเหรอ ทำไมบุคคลที่2ถึงจะหมายความว่าพูดถูกทุกอย่าง
ทำไมบุคคลที่3จะต้องหมายถึงเป็นเป้าปุ้นจิ้นกลับชาติมาเกิด แล้วทำไมผมจะพูดบ้าง ถึงจะกลัวผมจะแก้ตัว
ทั้งที่ นี้ชีวิตของเรา เรื่องของผม คนอื่นมาเเส่เองแท้ๆ ทำไมจะมาถามเราตรงๆ พูดกะเราอย่างลูกผู้ชาย
ไม่ต้องแอบไปแอบมานี้ทำกันไม่เป็นเหรอ"
เพื่อนผม..."ใจเย็นๆ"
ผมเอง...."ผมนะใจเย็นมาแต่แรกแล้ว ขำตัวเองมากกว่า ว่าวังวนแบบนี้มันกลับมาอีกแล้ว ไม่เห็นมาหลายปี
แต่แปลกที่คราวนี้ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดอะไร "
เพื่อนผม..."อ้าวไหงงั้น!"
ผมเอง...."ก็วิธีการแบบนี้มันก็ผิดแล้ว วิธีการแอบพูดแอบทำในที่ลับ มันไม่ใช่ที่ลูกผู้ชายเค้าทำกัน แต่
ก่อนผมไม่เคยทำ ปัจจุบันผมไม่อยากทำ และอนาคตก็ไม่มีทางที่จะทำ"
เพื่อนผม....เเต่คราวนี้นายจะเสียเพื่อนเสียคนรู้จัก นายไปเยอะเลยนะ
ผมเอง.....ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่มีใครอยู่แล้ว ต่อไปผมจะเหลือคนที่รักและจริงใจกับผมไว้ ผมอาจจะได้
มากกว่าที่เสียไปก็ได้นะ....เพื่อน
ผมชอบ มตพ ตรงที่มันเป็นที่ส่วนตัวของเรา เเม้จะเป็นเรื่องสมมุติของโลกอินเตอร์เน็ท แต่ในชีวิตจริง เรา
ก็มีกฎระเบียบให้เราได้อึดอัด อยู่มากมายไม่ใช่รึ
บทความสนทนา จับใจความมาจากการสนทนาของผมกับเพื่อนผม
ที่พอสงสัยว่ามีเรื่องที่มันเกิดขึ้นกับเค้ากับผม มันมีที่มาที่ไปอย่างไง ซึ่งผมจะพบเพียง1คนจากคน10
คนเท่านั้น
ถ้าถามว่าทำไม...นี้ผมก็ยังสงสัยอยู่ แต่ไม่รู้จะถามใคร หายหน้าไปหมด
ขอบคุณเพื่อนคนนี้ที่ฟังผมสักครั้ง...ก่อนที่จะตัดสินอะไรไป แม้จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม
สงสัยกันสิว่าผมไปโดนอะไรมา ไม่มีอะไรผมแค่เสียของที่ควรจะเสียเท่านั้น
แล้วก็มาบ่นให้ใครก็ไม่รู้จัก ฟังอีกที...อย่างน้อยๆพวกคุณก็ฟังผมเอ้ยอ่านข้อความผม
เคยโดนคนท่ีเราคิดว่าสนิทใจ
