melbourne dry cleaners Counter

กาแฟ เดินทาง ภาพถ่าย

     ไม่แน่ใจว่าจะอธิบายคำสามคำนี้  ในบทความใหม่ได้อย่างไรดี
แต่ในความรู้สึกอันแท้จริงแล้ว สามคำนี้ดูเหมือน เป็นเหตุการณ์
หรือพฤติกรรมอันอาจจะสอดคล้อง  ไปด้วยกันในห้วงระยะเวลา
หนึ่งหรือในเส้นทางสายหนึ่งได้
     ผมไม่แน่ใจคนที่ไม่ชอบดื่มกาแฟ หรือดื่มไม่เป็นจะรู้สึกถึงกลิ่น
ของกาแฟ เป็นอย่างไร แต่เท่าที่เคยฟังคนที่รู้จักบอกมา  ส่วนมากจะ
บอกว่ากลิ่นกาแฟหอม แต่รสชาดขม โดยเฉพาะถ้าเป็นกาแฟเพรียวๆ
อย่างเอสเปซโซหรืออเมริกาโน  และเท่าที่สังเกตุผู้หญิงหรือผู้ชายล้วนชอบ
 ดื่มกาแฟ
      ผมเองก็ชอบดื่มเป็นชีวิตจิตใจ  จนเมื่อปีก่อนผมถึงกับไปซื้อเครื่อง
ทำเอสเปซโซ  มาทำทานเองที่บ้าน  ด้วยความที่เวลาอยากจะทาน
ตอนเขียนหนังสือ อ่านหนังสือหาข้อมูล จนลามือออกไปทานข้างนอกไม่ได้
จะได้มีทานเลย หลังหลังร้านกาแฟแถวบ้านผมเลยไม่ได้ค่ากาแฟผมเลย
 อ้อกาแฟก็ไม่ใช้แบบเนสกาแฟที่ตักสองช้อนโต๊ะ น้ำตาลสอง ครีมหนึ่ง อย่าง
ที่คุณเทน้ำร้อน แล้วทานกันนะครับ   นั้นกาแฟสำเร็จรูปผสมอะไรเข้า
ไปอะไรนักไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเปรี้ยวๆขมๆอย่างไรชอบกล แต่ในบางครั้ง
ในบางสถานที่กับรสชาดดีได้อย่างประหลาดนะ เเต่การชงกาแฟสดเป็นการทำอีกแบบ
บางคนถึงกับว่ามันเป็นศิลปอย่างหนึ่ง  ฟองสีทองบ่นสีน้ำตาลแยกชั้นชัดเจน
เป็นน้ำกาแฟสีดำเข้ม ใช้ในเวลาที่พอเหมาะ และอุณภูมิที่เหมาะสม เล่ากัน
ว่าต้องเป็น94องศา ไม่ต้องถามว่าทำไม ผมแค่ชงเป็นโดยไม่ได้ใช้
เทอร์โมมิเตอร์มาวัดกันขนาดนั้น  ก็จะได้กาแฟข้นดำ หอมกรุ่นจากเครื่อง
ทำกาแฟ มาหนึ่งช็อต
      เดินทางดูเหมือนการเอื้อยเอ๋ยคำนี้ในเวลานี้ ดูจะเหินห่างไปกว่าแต่ก่อน
แต่ก็ใช่จะจบลงไปสะเฉยเฉย ปริมาณใช่คงดูน้อยลง  ถ้าเทียบกับเมื่อวันวาน
แต่ความหมายของมันคงซึมซับได้มากขึ้น เพราะผมคงเดินขึ้นยอดเขาหนึ่ง
ไปอีกยอดเขาหนึ่งได้ยากขึ้น  ตามวัยและภาระที่สะสมมาของตัวเอง ชีวิต
พักผ่อนที่ใช้ไปกับการเดินทางตามป่าเขาและเมืองที่วัฒนธรรมกำลังเลือนหาย
ดูถูกเบียดเบียนไปกับความรับผิดชอบมากขึ้นและอายุที่เหลือน้อยลง วันวัน
คงแค่รอวันให้ถูกหวยสักงวดจะได้เอาเวลาไว้เที่ยวอย่างเดียว  ทำให้ผมเดินทางไปแต่ละ
สถานที่ด้วยความพินิจพิเคราะห์มากกว่าเดิม เสมือนว่าจะไม่ได้กลับมาที่แห่งหนนี้อีก
     บนยอดเขายามเช้าหรือบนถนนอันเงียบงันของหลวงพระบาง สิ่งหนึ่งที่มักมาคู่กับการ
เดินทางคือกาแฟร้อนๆ(มักไม่นิยมกาแฟเย็น)  แก้ความเหน็บหนาวแห่ง
รัตติกาลอันยาวนาน  หรือจิบฆ่าเวลามองวิถีชีวิตที่แปลกเเยกจากปกติที่มักพบ
เจอ  เลือกได้ผมมักเลือกนั่งดื่มบนยอดหินที่เห็นทัศนียภาพที่กว้างออกไปหรือ
ริมลำธารที่น้ำไหลเย็น  ถ้าเป็นตามเมืองหรือบนเส้นทางที่เดินทาง
ก็มักเลือกร้านที่น่านั่งติดริมถนน  ออกแนวโมเดรินส์หน่อยก็น่าจะดี
   กาแฟตามป่าเขาลำเนาไพร่แน่นอน  มักเป็นกาแฟซอง เลือกปรุงแต่ง
แบบง่ายๆประเด็นคือธรรมชาติรอบกายที่ได้สัมผัสมากกว่า  แต่กาแฟตามเมือง
บางครั้งผมเลือกกาแฟรสชาดเข้มข้นไปด้วยนมข้นหวานฟาดกับปลาทองโก๋ตัวเคืองที่
หลวงพระบางก็หวานมันนัก หรือบางทีเป็นกาแฟสดเอสเปสโซ ถ้วยเล็กปราศจากสิ่ง
ปรุงแต่งใด บนริมถนนสายแม่ริม กับเดือดอ่อนๆยามสาย  ก็ไม่เลวเลย
     ภาพถ่ายดูจะมีอายุในการ คบหากับผมน้อยสุด มันเหมือนมาหลัง
จากการได้เดินทางแล้ว  และแน่นอนมาหลังกาแฟไกลออกไปอีก  วันเวลา
ผ่านก็ยิ่งเดินทางมาก มักมีเรื่องให้จดจำมากตามไป จนบางทีความทรงจำใหม่ๆ
มาแทนความจำอันมีค่าเก่าๆออกไป  การเลือกบันทึกเวลา มีหลายวิธี แต่ผมเลือกวิธีที่น่า
จะง่ายสุดในเวลานั้นเท่าที่จะคิดออก  แต่ในเวลาต่อมาก็พอจะรู้ว่าการที่
จะบันทึกความฝันให้สวยงามครบถ้วน  ต้องใช้ความพยายามมากไปอีก  
 บนโต๊กาแฟในเมืองปาย มีคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ท่าทางน่านั่งสบาย หลังจากการเดินทาง
บนโต๊ะนอกจากกาแฟแก้วร้อนกรุ่น  ยังมักมีกล้องวางไว้คู่กันเสมอ คนได้เดินทางมาแล้ว
กาแฟได้ดื่มแล้ว และในตัวกล้องมีบันทึกความทรงจำของเรื่องราว สิ่งที่
ขาดไปเหมือนผมไม่เจตนาพูดถึง คือมิตรภาพในการเดินทาง ซึ่งบางทีผม
อาจดูเหมือนว่ามันเลือนลาง คล้ายบางทีจับต้องไม่ได้แต่รู้ว่ามี
  หรือคล้ายบางครั้ง มันแปรผันไปตามกาลเวลาได้อีกเช่นกัน การเดินทางคือการเดิน
ทาง ดูมีความหมายของมันแน่นอน กาแฟจะสดจะโบราณหรือปรุงแต่งขึ้นเอง
รากเง้ามันอย่างไรก็มาจากเมล็ดกาแฟ กล้องถ่ายรูป ภาพถ่ายเก็บมาอย่าง
ไรก็ได้มาอย่างนั้น  แต่มิตรภาพดูแปรผันได้ แม้ว่าเราไม่อยากจะให้เปลี่ยน
แต่ก็ยังคงต้องเปลี่ยน
 วันเวลาผ่านไปหลายอย่างดูมากขึ้นน้อยลง ไม่เว้นแต่สามสิ่งที่กล่าวมา
และมิตรภาพอันลางเลือน  อายุยิ่งมากยิ่งตระหนักได้ว่า ความไม่แน่นอนคือ
ความแน่นอนของชีวิต  เวลามักพาหลายๆอย่างมาและได้พามันออกไป
 กลิ่นกาแฟยังคงเป็นเช่นเดิมบนทางเดินที่เพิ่มปริมาณระยะไมล์มันไปเรื่อยๆ
ภาพถ่ายก็ดูเพิ่มอัตตราขึ้นและไม่มีทีท่าจะหยุดยั้งลงไป  เพราะบางทีเราไม่
ไปไหนไกลนักเราก็ถ่ายภาพได้  และมิตรภาพยังจะแปรผันไปอีกถึงหน
ใด